badania oryginalne porównywanie walsartanu w dawce 160 mg z lizynoprylem w dawce 20 mg, podawanym w monoterapii lub w skojarzeniu z lekiem moczopędnym, w leczeniu nadciśnienia tętniczego: obniżenie ciśnienia krwi i tolerancja walsartanu w porównaniu z lizynoprylem (PREVAIL) badanie

: Celem terapii przeciwnadciśnieniowej jest zapewnienie dobrej kontroli ciśnienia krwi (BP) bez wywoływania niepożądanych skutków.

cel: w badaniu tym porównywano profil ryzyka i korzyści antagonisty receptora angiotensyny II, walsartanu, z profilem ryzyka i korzyści inhibitora enzymu konwertującego angiotensynę, lizynoprylu u pacjentów z łagodnym do ciężkiego nadciśnieniem tętniczym. Głównym celem było wykazanie, że równoważnemu działaniu obniżającemu BP leczenia opartego na walsartanie towarzyszy lepszy profil tolerancji.

: To 16-tygodniowe, randomizowane, podwójnie ślepe badanie w grupach równoległych przeprowadzono w 88 ośrodkach ambulatoryjnych we Włoszech. Po 2-tygodniowym okresie podawania placebo, pacjenci w wieku ≥ 18 lat z łagodnym do ciężkiego nadciśnieniem tętniczym (ciśnienie skurczowe , 160-220 mm Hg; ciśnienie rozkurczowe , 95-110 mm Hg) byli kwalifikowani. Pacjenci zostali losowo przydzieleni do grupy otrzymującej raz na dobę, doustne, samodzielne leczenie walsartanem w kapsułkach 160 mg lub lizynoprylem w kapsułkach 20 mg w Warunkach podwójnie ślepej próby przez 4 tygodnie. Pacjenci, którzy odpowiedzieli na leczenie, kontynuowali monoterapię, podczas gdy pacjenci, którzy nie odpowiedzieli na leczenie, mieli hydrochlorotiazyd 12.5 mg dodane przez ostatnie 12 tygodni badania. 2 podstawowe zmienne stosowane do oceny równoważności skuteczności terapeutycznej 2 schematów to sitting SBP i sitting DBP, które mierzono w tygodniach 0 (początkowe), 4, 8 i 16. Częstość występowania zdarzeń niepożądanych związanych z lekiem (ang. drug-related adverse events, AEs) została wykorzystana do oceny, czy 1 leczenie miało lepszy profil tolerancji niż inne. Tolerancję oceniano poprzez zbieranie informacji na temat AEs poprzez przesłuchanie pacjenta lub badanie fizykalne podczas każdej wizyty.

wyniki: ogółem do badania włączono 1213 pacjentów (635 mężczyzn, 578 kobiet; średnia wieku, 54,5 lat). Badanie ukończyło 1100 pacjentów (553 otrzymywało walsartan i 547 otrzymywało lizynopryl). 51 pacjentów (8,4%) leczonych walsartanem i 62 (1,2%) leczonych lizynoprylem wycofało się, głównie z powodu AEs (odpowiednio 9 i 23 pacjentów). Leczenie walsartanem i lizynoprylem było równie skuteczne w zmniejszaniu ciśnienia w pozycji siedzącej, ze średnim zmniejszeniem SBP/DBP odpowiednio o 31, 2/15, 9 mm Hg i 31, 4/15, 9 mm Hg. Pod koniec badania BP była kontrolowana u 82,7% pacjentów otrzymujących walsartan i 81,6% pacjentów otrzymujących lizynopryl. AEs wystąpiły u 5, 1% pacjentów leczonych walsartanem i 10, 7% pacjentów leczonych lizynoprylem (P = 0, 001), suchy kaszel obserwowano odpowiednio u 1, 0% i 7, 2% pacjentów (P < 0, 001).

wnioski: walsartan i lizynopryl były bardzo skuteczne w kontrolowaniu BP u tych pacjentów z łagodnym do ciężkiego nadciśnieniem tętniczym, ale walsartan był związany ze znacznie zmniejszonym ryzykiem wystąpienia AEs, zwłaszcza kaszlu.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.